با يار سفر كرده

اینکه می گویند؛ انتظار بهترین عمل هاست، یعنی همین حالت و اشتیاق، بهترین عمل هاست ؟


یا اینکه انتظار حالت نیست، بلکه اقدام است؟


انتظار چه نوع اقدامی و در چه زمینه هائی تحقق می یابد؟ در زمینه ی فکر و معرفت ویا قلب و محبت ویا روح و اطاعت و ظرفیت ویا طرح و برنامه ویا اجراء و اقدام ویا تشکیلات و روابط؟


آیا در این زمینه ها از هر روشی و هر طریقی می توان کمک گرفت؟


راه ها و روشهای اختصاصی چه توضیحی دارند؟


قیامی در این وسعت به دو مرحله نیاز دارد؛ قدرت و تقویت خودی ها و تضعیف و نفوذ در بیگانه ها. آیا آن انتظار و

این تقیّه، با آنچه که در روایات ما آمده، هماهنگی دارد؟


اما چگونه در دل دشمن جاسازی کنیم و چگونه با اینهمه ضعف و آفت پذیری به دشمن نزدیک شویم، آن هم دشمنی که احتمالات را در نظر دارد و از بن بست ها به دنبال راه می آید؟


چگونه دشمن را در خودش وبا خودش درگیر کنیم و او را در خانه اش گرفتار سازیم؟ در حالیکه امروز او به هجوم روی آورده و در خود و از خود به اطمینان رسیده است.


با این همه ضعف و پراکندگی در ما و با این همه سلطه و نظارت در دشمن، ایا امیدی هست؟


نقطه های ضعف دشمن، در تربیت، در روش ها، در اهداف، و در آرمان هایش را چگونه می توانیم به دست بیاوریم و چگونه می توانیم بر روی آن ها کار کنیم؟


بر گرفته از کتاب تو می آیی نوشته استاد علی صفائی حائری (عین - صاد)